در دو چشمش گناه می خندید
بر رخش نور ماه می خندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله یی بی پناه می خندید
شرمنک و پر از نیازی گنگ
با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت
باید از عشق حاصلی برداشت
سایه یی روی سایه یی خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه یی لغزید
بوسه یی شعله زد میان دو لب

نگوییم سرنوشت بلکه بگوییم عقل نوشت.کسانی که یک عمر به دنبال دنیا دویده اندو به ان نرسیده اند چگونه امید دستیایبی به اخرتی را دارندکه یک روز هم خالصانه برایش زحمت نکشیده اند.   

تجربه اموزگار سخت گیری است که اول امتحان میگیرد بعد درس میگیرد.

گاهی وقتها از نردبان بالا میری تا دستهای خدا رو بگیری غافل از اینکه خدا همون پایین ایستاده ومحکم نردبان رو گرفته تا تو نیفتی .