لوئیز ردن ، زنی بود با لباسهای کهنه و مندرس، و نگاهی مغموم، وارد خواروبار

 

فروشی محله شد و با فروتنی از صاحب مغازه

 

خواست کمی خواروبار به او بدهد. به نرمی گفت

 

شوهرش بیمار است و نمی تواند  کار کند و شش

 

بچه شان بی غذا مانده اند.

 

جان لانگ هاوس ، صاحب مغازه با بی اعتنایی، محلش

 

نگذاشت و با حالت بدی  خواست او را بیرون کند. زن

 

نیازمند در حالی که اصرار می کرد گفت: "آقا، شما

 

را به خدا، به محض این که بتوانم پول تان را می آورم."

 

جان گفت نسیه نمی دهد. مشتری دیگری که کنار

 

پیشخوان ایستاده بود و گفت و گوی آن دو را می شنید

 

به مغازه دار گفت: "ببین خانم چه می خواهد ،  خرید این خانم با من." خواروبارفروش با اکراه

 

گفت: "لازم نیست، خودم می دهم. لیست خریدت کو؟"

 

لوئیز گفت:" اینجاست." " لیست ات را بگذار روی ترازو. به اندازه وزنش ، هر چه خواستی ببر."

 

لوئیز با خجالت یک لحظه مکث کرد، از کیفش تکه کاغذی درآورد و چیزی رویش

 

نوشت و آن را روی کفه ترازو گذاشت. همه با تعجب دیدند کفه ترازو پایین رفت.

 

 خواروبارفروش باورش نشد. مشتری از سر رضایت خندید.

 

مغازه دار با ناباوری شروع به گذاشتن جنس در کفه دیگر ترازو کرد. کفه ترازو

 

برابر نشد، آن قدر چیز گذاشت تا کفه ها برابر شدند.

 

در این وقت، خواروبارفروش باتعجب و دل خوری تکه کاغذ را برداشت ببیند روی

 

آن چه نوشته شده است.

 

کاغذ، لیست خرید نبود، دعای زن بود که نوشته بود: " ای خدای عزیزم، تو از نیاز

 

من باخبری، خودت آن را برآورده کن."

 

مغازه دار با بهت جنس ها را به لوئیز داد و همان جا ساکت و متحیر خشکش

 

زد. لوئیز خداحافظی کرد و رفت.

 

مشتری یک اسکناس پنجاه دلاری به مغازه دار داد و گفت: " تا آخرین پنی اش

 

می ارزید."